lunedì, gennaio 24, 2005
Nýtt blogg
Hellú everíbodí, gellan bara komin með nýtt blogg, http://www.blog.central.is/this_is_me cya there....
>
sabato, luglio 17, 2004
37 gràdur!!!!
Jaeja fòlk, bara pìnu tìmi, verd bara ad skrifa nokkrar lìnur...
Er semst à Camper med mommu, pabba og Bjarka Thòr, ì Ròm!
Rosa gaman, en thad er thò varla lìft fyrir hita, 37 gràdur, og helv loftraestingin ì bìlnum virkar ekki!!!
Svitnsvitn, kafn kafn...
En jà, svo kem èg heim (ef èg kemst heim fyrir hita) 2. àgùst, og èg held sveimèrthà ad planid sè ad bruna beint heim til Ak. um kvoldid...sjàumst ì àgùst, eftir àrsadskilnad, fagnadarfundir ì adsigi, thid getid loksins tekid gledi ykkar aftur (oh, èg er svo hlèdraeg...)
Njòtid ìslenska svalans, èg sakna hans, lifid heil...:) !!!
Kvedjur frà Ròm
sabato, giugno 12, 2004
F**k those spiders!!!
Lìtil saga:
Einu sinni var lìtil telpa à Italìu, hùn hèt Eva Dìs.
Seint seint à fostudagskoldi slokkti Eva Dìs ljòsid ì herberginu sìnu, og sofnadi vaert ì stòra rùminu sìnu, sem var alveg upp vid loft.
Snemma snemma à laugardagsmorgni (nànar tiltekid kl 7) vaknadi litla telpan svo vid klàdann af threm nyjum zanzara-bitum sem hofdu komid um nòttina. Litla telpan klòradi sèr letilega, thangad til hùn gat ekki meir, og kveitki ljòsid.
Thegar hùn opnadi augun, enn sofandi, hrokk hùn upp med andfaelum thegar hrikaleg sjòn maetti henni; stòr og feit kòngulò, rètt vid rùmid hennar!
Eva Dìs gladvaknadi, gaf frà sèr nokkur hraedsluhljòd, og rèdst thà til atlogu vid skepnuna. Eftir hetjulegan bardaga og eltingarleik nidur à gòlf, hafdi litla telpan betur, og rak upp siguròp.
Eftir thessa miklu lìfsreynsu var litla telpan ì of miklu uppnàmi til ad skrìda aftur upp ì rùm og sofna, thannig ad hùn àkvad ad fara nidur og fa sèr morgunmat og horfa à sjònvarpid.
Thegar hùn kom nidur, var thad fyrsta sem hùn sa; stòr hrossafluga (sem lìkjast mjog mikid kòngulòm). Eva Dìs àkvad ad vera hugrokk, horfdi bara à fluguna med hryllingi, en làta hana ì fridi.
Tveimur tìmum sìdar àkvad litla telpan ad reyna ad sofna aftur, og fòr thvì aftur upp ì rùm.
Var hùn bùin ad koma sèr thaegilega fyrir, thegar hùn leit upp ì loftid, og stirdnadi oll upp; staersta og ògedslegasta kòngulò sem hùn hafdi à aevi sinni sèd, med meterslangar lappir, lalladi um ì lausu lofti, orfàum sentimetrum fyrir ofan hana. Litla telpan là stjorf, og horfdi à skrìmslid faera sig lengra og lengra ì burtu, thangad til hùn komst ad thvì ad flykkid vaeri bùid ad gera sèr vef um naestum thvì helminginn af loftinu ì herberginu.
Evu Dìs leist thvì ekkert à blikuna, hljòp thvì nidur og nàdi ì pabba sinn. Pabbinn fòr strax ì sùperman-skykkjuna, og dreif sig upp, vopnadur tusku, og skellihlaegjandi af hraedslu litlu telpunnar.
Thegar inn ì herbergid var komid upphòfst mikil leit, thar sem stòru kònulònni hafdi tekist ad hlaupa ì felur.
Hvorki tangur né tetur fannst af skrìmslinu, en ì stadinn fundust tvaer adrar minni, og voru thaer drepnar naestum samstundis th.e.a.s. strax eftir ad pabbinn hafdi bedid thaer afsokunnar, kannski voru thaer kaerustupar.
Loks var àràngurslausri leitinni haett, og stòra kòngulòinn hlò bìòmyndavondakallahlàtri.
Litla telpan skreid treglega aftur upp ì rùm, sofnadi, og dreymdi stòra graena, slìmuga kòngulò, sem ekki var haegt ad ùtryma.
Lìklegur endir sogunnar: Sama dag fòr litla telpan ì tveggja vikna sumarfrì à strondinni.
Thegar heim var komid, tveim vikum sìdar, gat hùn med engu mòti opnad hurdina à herberginu sìnu. Allir reyndu, en àn nokkurs àrangurs. A endanum var kallad à logregluna og slokkvilidid. Eftir mikinn barning tòkst theim loks ad opnad hurdina, og blasti thà vid hrikaleg sjòn, sem engum, hvorki fjolskyldunni, slokkvilidinu nè logreglumonnunum mun takast ad gleyma; kòngulòin, sem hafdi lifad af tveimur vikum fyrr, hafdi fundid sèr mann, og saman hofdu thau bùid til born. Bornin theirra hofdu bùid til born…o.s.frv. Alltaf urdu afkomendurnir staerri og staerri, thangad til their voru ordnir à vid menn. Allt herbergid var thakid vefum, og thannig ad ekki var haegt ad komast inn. Staersta kòngulòin vard bàlvond yfir thvì ad hurdarhùnsvefurinn hennar skyldi hafa verid eydilagdur, plùs thad ad hùn var svong. Hùn horfdi thvì med girndaraugum à stjarft fòlkid, enginn komst lìfs af…
Nidurstada sogunnar: ?
A: Eva Dìs var med otharfa kòngulòarfòbìu og à ad haetta thessum fàrànlegu skraefustaelum, og haga sèr eins og fullordin manneskja, thvì ad fullornir eru aldrei hraeddir vid kòngulaer. ?
B: Pabbinn var ì rauninni vinur stòru kòngulòarinnar, hafdi fundid hana, en àkvad ad thyrma henni til ad strìda litlu telpunni. ?
C: Kòngulaer eru ekki bara venjuleg skordyr. Heldur òvenjugàfud dyr, sem kunna ad stokkbreyta sèr, og bìda bara eftir rètta augnablikinu til ad nà heimsyfirràdum. ?
Hvad finnst thèr?
Liggid ekki à skodunum ykkar, thetta er hàalvarlegt màl, sem vardar lìka oryggi ykkar. Stondum saman, segjum NEI vid kòngulòm!
>
Einu sinni var lìtil telpa à Italìu, hùn hèt Eva Dìs.
Seint seint à fostudagskoldi slokkti Eva Dìs ljòsid ì herberginu sìnu, og sofnadi vaert ì stòra rùminu sìnu, sem var alveg upp vid loft.
Snemma snemma à laugardagsmorgni (nànar tiltekid kl 7) vaknadi litla telpan svo vid klàdann af threm nyjum zanzara-bitum sem hofdu komid um nòttina. Litla telpan klòradi sèr letilega, thangad til hùn gat ekki meir, og kveitki ljòsid.
Thegar hùn opnadi augun, enn sofandi, hrokk hùn upp med andfaelum thegar hrikaleg sjòn maetti henni; stòr og feit kòngulò, rètt vid rùmid hennar!
Eva Dìs gladvaknadi, gaf frà sèr nokkur hraedsluhljòd, og rèdst thà til atlogu vid skepnuna. Eftir hetjulegan bardaga og eltingarleik nidur à gòlf, hafdi litla telpan betur, og rak upp siguròp.
Eftir thessa miklu lìfsreynsu var litla telpan ì of miklu uppnàmi til ad skrìda aftur upp ì rùm og sofna, thannig ad hùn àkvad ad fara nidur og fa sèr morgunmat og horfa à sjònvarpid.
Thegar hùn kom nidur, var thad fyrsta sem hùn sa; stòr hrossafluga (sem lìkjast mjog mikid kòngulòm). Eva Dìs àkvad ad vera hugrokk, horfdi bara à fluguna med hryllingi, en làta hana ì fridi.
Tveimur tìmum sìdar àkvad litla telpan ad reyna ad sofna aftur, og fòr thvì aftur upp ì rùm.
Var hùn bùin ad koma sèr thaegilega fyrir, thegar hùn leit upp ì loftid, og stirdnadi oll upp; staersta og ògedslegasta kòngulò sem hùn hafdi à aevi sinni sèd, med meterslangar lappir, lalladi um ì lausu lofti, orfàum sentimetrum fyrir ofan hana. Litla telpan là stjorf, og horfdi à skrìmslid faera sig lengra og lengra ì burtu, thangad til hùn komst ad thvì ad flykkid vaeri bùid ad gera sèr vef um naestum thvì helminginn af loftinu ì herberginu.
Evu Dìs leist thvì ekkert à blikuna, hljòp thvì nidur og nàdi ì pabba sinn. Pabbinn fòr strax ì sùperman-skykkjuna, og dreif sig upp, vopnadur tusku, og skellihlaegjandi af hraedslu litlu telpunnar.
Thegar inn ì herbergid var komid upphòfst mikil leit, thar sem stòru kònulònni hafdi tekist ad hlaupa ì felur.
Hvorki tangur né tetur fannst af skrìmslinu, en ì stadinn fundust tvaer adrar minni, og voru thaer drepnar naestum samstundis th.e.a.s. strax eftir ad pabbinn hafdi bedid thaer afsokunnar, kannski voru thaer kaerustupar.
Loks var àràngurslausri leitinni haett, og stòra kòngulòinn hlò bìòmyndavondakallahlàtri.
Litla telpan skreid treglega aftur upp ì rùm, sofnadi, og dreymdi stòra graena, slìmuga kòngulò, sem ekki var haegt ad ùtryma.
Lìklegur endir sogunnar: Sama dag fòr litla telpan ì tveggja vikna sumarfrì à strondinni.
Thegar heim var komid, tveim vikum sìdar, gat hùn med engu mòti opnad hurdina à herberginu sìnu. Allir reyndu, en àn nokkurs àrangurs. A endanum var kallad à logregluna og slokkvilidid. Eftir mikinn barning tòkst theim loks ad opnad hurdina, og blasti thà vid hrikaleg sjòn, sem engum, hvorki fjolskyldunni, slokkvilidinu nè logreglumonnunum mun takast ad gleyma; kòngulòin, sem hafdi lifad af tveimur vikum fyrr, hafdi fundid sèr mann, og saman hofdu thau bùid til born. Bornin theirra hofdu bùid til born…o.s.frv. Alltaf urdu afkomendurnir staerri og staerri, thangad til their voru ordnir à vid menn. Allt herbergid var thakid vefum, og thannig ad ekki var haegt ad komast inn. Staersta kòngulòin vard bàlvond yfir thvì ad hurdarhùnsvefurinn hennar skyldi hafa verid eydilagdur, plùs thad ad hùn var svong. Hùn horfdi thvì med girndaraugum à stjarft fòlkid, enginn komst lìfs af…
Nidurstada sogunnar: ?
A: Eva Dìs var med otharfa kòngulòarfòbìu og à ad haetta thessum fàrànlegu skraefustaelum, og haga sèr eins og fullordin manneskja, thvì ad fullornir eru aldrei hraeddir vid kòngulaer. ?
B: Pabbinn var ì rauninni vinur stòru kòngulòarinnar, hafdi fundid hana, en àkvad ad thyrma henni til ad strìda litlu telpunni. ?
C: Kòngulaer eru ekki bara venjuleg skordyr. Heldur òvenjugàfud dyr, sem kunna ad stokkbreyta sèr, og bìda bara eftir rètta augnablikinu til ad nà heimsyfirràdum. ?
Hvad finnst thèr?
Liggid ekki à skodunum ykkar, thetta er hàalvarlegt màl, sem vardar lìka oryggi ykkar. Stondum saman, segjum NEI vid kòngulòm!
mercoledì, giugno 09, 2004
Sad but true
Jamm, thetta verdur mjog lìklega mitt sìdasta blogg ì einhvern tìma, er alltof busy, plùs thad ad èg er lìklega ad fara ì burtu à fostudaginn…
En jà, sìdast skrifadi èg fostudagsmorguninn 4. Jùnì. Thà, eins og àdur sagdi var èg ein af threm ì bekknum mìnum. Eg fòr ì tolvuna, aetladi svo bara ad kvedja stràkana og fara heim. Thegar èg kom nidur ì stofuna voru their ad spila à svona sèrstok ìtolsk spil. Eg dokadi thvì adeins vid og fylgdist med. Eftir thad byggdu their stòla-og bordakastala og klifrudu svo uppà medan èg vaktadi hurdina og myndadi thà ì bak og fyrir.
I thridja tìma kom svo enskukennarinn. Ae ae, hugsadi èg, èg er ekki bùin ad skrifa 180 ordin sem vid àttum ad gera heima. En thad var ok, skrìmslid àkvad ad stokkbreyta sèr ì normal manneskju thennan klukktìma sem hùn var med okkur, og fòr med okkur ùt og baud okkur upp à ìs. A leidinni fattadi hùn svo ad èg ekki bara taladi ìtolsku, heldur skildi èg hana lìka! Thannig ad thad var algjor òtharfi ad tala vid mig à ensku, og spjalladi hùn thvì smedjulega vid mig à ìtolsku. Vid fundum okkur ìsbùd ì baenum og sàtum vid thar og snaeddum ìsinn, thegar bekkjarbròdur okkar bar ad gardi. Hann sà ekki kennarann strax, og kom thvì roltandi til okkar til ad fa sèr eitt stykki skròp-ìs med okkur. Vard hann thvì frekar kindarlegur (meee) à svipinn thegar hann sa hana, en allt er gott sem endar vel, og kennarinn baud honum bara lìka upp à ìs.
Sìdan fòrum vid aftur ì skòlann og roltum yfir ì hinn bekkinn. Thar fann èg eina vinkonu Martinu, og vid lobbudum um skòlann og hneyksludum fòlk med thvì ad taka fàraànlegar myndir af okkur.
Eftir thad fòr èg og kvaddi gangaverdina og tolvukallinn. Tolvukallinn, sem er vinur pabba (og nùna lìka gòdvinur minn) sagdi mèr ad àdur en èg faeri thyrftu fjolskyldur okkar ad borda saman.
Thannig ad thessi skòladagur sem upprunalega àtti bara ad fara ì smà tolvu og svo heim, endadi à thvì ad vera 5 tìmar af hreinni skemmtun, vùhù (med hreim)
A laugardeginum skrapp èg eldsnoggt ì skòlann og til ad kvedja hina bekkina mìna, en fann nù ekki marga, en samt nokkra.
Svo hèkk èg bara med Martinu og Beu til hàdegis, labbadi thà ì ràdhùsid, og sa stystu brùdkaupsathofn sem èg hef sèd, 5 mìn. En svo voru nàttùrulega myndad og myndad fyrir à eftir fyrir utan. Thadan fòrum vid svo ì veisluna, sem stòd allan daginn.
Kl 8 fèkk èg svo far med einhverjum ùr veislunni à stadinn sem Martina dansadi. Ad sjàlfsogdu var rigning, jei, neinei, hùn skemmdi ekkert fyrir. Leikhùsid var pakkfullt, enda margir ad koma og sjà bornin sìn. Thetta var lokahàtìd listaskòlans thannig ad thad voru morg atridi, nùtìmadans, hip hop, ballet, songur ofl. Ekkert smà flott, ekkert smà dùllò ad sjà 5-8 àra krakka dansa vid Missy Elliot lag. Martinu hòpur var lìka alveg gedveikt flottur, hùn aefir nùtìma og hip hop dans.
A sunnudeginum fòrum vid svo ì lokaveislu korfuboltafèlagsins hans Giulio. Thad var alveg àgaett
Man ekkert hvad èg gerdi à mànudeginum, en thar sem èg setti ekki einu sinni à mig maskara getur thad nù ekki verid mjog merkilegt. (djo hvad thetta var eitthvad…ja…eitthvad…thid skiljid)
Hurru jù, man eitt, mèr var skipad ad fara ì sòlbad. Haha, thad er ekki oft sem manni er skipad ad leggjast flatur og sleikja sòlina. En thannig er màl med vaxtavexti ad èg thyki vìst voda hvìt, og thar sem vid erum bràdum ad fara à strondina ì 2 vikur thà verd èg bara ad gera svo vel ad venja mig vid.
Thannig ad thad var ùr, èg fòr ùt med handklaedi og bòk. Eftir 2 mìn var èg farin ad svitna verulega, eftir 5 mìn vard èg ad snùa mèr vegna hita, eftir hàlftìma flùdi èg inn, jà, ìtolsk sòl synir vìst enga miskunn.
Og jà, um kvoldid taladi èg svo vid Dùlluna mìna (guess who…)
I gaer fòr èg svo à strondina med Rachel, systrum hennar og mòdur, og Chiaki. Thar daeldi èg u.th.b. 2 lìtrum af sòlaràburdi à greyid mig, og thad bara svei mèr thà virkadi…naestum thvì, èg brann bara smà à baki og andliti, en thad var ekket alvarlegt. Sjorinn var bara alveg helv kaldur, og ad sjàlfsogdu var èg algjort tjikken og var sìdust til ad thora alveg onì.
En thò ad èg hafi verid eitthvad treg ad fara ofan ì kaldann sjòinn (sem èg ad sjàlfsogdu gerdi à endanum, òviljug, en gerdi thad nù samt!) fòr èg thò ì kalda sturtu thegar èg kom heim, shit hvad mèr var heitt!
Thennan dag àtti pabbi 43gja àra afmaeli, thannig ad um kvoldid komu nokkrir gestir; ommurnar og afarnir ì bàdar aettir, og bròdir pabba og konan hans (systir theirrra ì brùdkaupsferdinni).
Amman (the amma sko, (mòduraettin) tòk utan um mig og heilsadi mèr eins og vanalega. Svo leit hùn à mig med thessum lìka rosa àhyggjusvip og sagdi “thù ert ad grennast” og fòr svo ad threifa à spikinu mìnu. Hehe, alltaf som vid sig, og ekkert thyddi ad segja henni ad èg vaeri bara nàkvaemlega eins og thegar hùn sa mig sìdast thegar hùn gerdi misheppnada tilraun til ad koma onì mig odrum skammti af tìramìsù.
Dagurinn ì dag er bara bùinn ad vera hinn allra ròlegasti, voda thaegilegt eitthvad, fyrir utan hitann. Shit mar, en èg get reyndar bara sjàlfri mèr um kennt, thvì ad tolvuherbergid er heitasta herbergid ì hùsinu.
I kvold er èg ad fara ad sjà Harry Potter (hey, engar athugasemdir, èg sé ekkert ad thvì ad fìla Harry Potter!) med Rachel, Chiaki, Claudiu, og einhverri annarri stelpu, og svo forum vid eitthvert ad borda, stefnir allt ì skemmtilegt kvold.
En jà, eins og àdur sagdi, sad but true, thà veit èg ekki hvenaer èg get skrifad naest. A fostudaginn eda laugardaginn fer èg med fjolsk ì mìnì strandhùsid theirra, og verd thar ì 1 eda 2 vikur. Thad verdur orugglega rosa fìnt, og mikid flatmagad, en samt synd ad gera thetta svona rètt àdur en èg fer, thvì ad hùsid er langt ì burtu, thannig ad engan haegt ad hitta, en thad verdur bara ad hafa thad. Smà kvolitì taem med famìlìunni (er alleg ad brillera ì enskunni er haggi)
>
En jà, sìdast skrifadi èg fostudagsmorguninn 4. Jùnì. Thà, eins og àdur sagdi var èg ein af threm ì bekknum mìnum. Eg fòr ì tolvuna, aetladi svo bara ad kvedja stràkana og fara heim. Thegar èg kom nidur ì stofuna voru their ad spila à svona sèrstok ìtolsk spil. Eg dokadi thvì adeins vid og fylgdist med. Eftir thad byggdu their stòla-og bordakastala og klifrudu svo uppà medan èg vaktadi hurdina og myndadi thà ì bak og fyrir.
I thridja tìma kom svo enskukennarinn. Ae ae, hugsadi èg, èg er ekki bùin ad skrifa 180 ordin sem vid àttum ad gera heima. En thad var ok, skrìmslid àkvad ad stokkbreyta sèr ì normal manneskju thennan klukktìma sem hùn var med okkur, og fòr med okkur ùt og baud okkur upp à ìs. A leidinni fattadi hùn svo ad èg ekki bara taladi ìtolsku, heldur skildi èg hana lìka! Thannig ad thad var algjor òtharfi ad tala vid mig à ensku, og spjalladi hùn thvì smedjulega vid mig à ìtolsku. Vid fundum okkur ìsbùd ì baenum og sàtum vid thar og snaeddum ìsinn, thegar bekkjarbròdur okkar bar ad gardi. Hann sà ekki kennarann strax, og kom thvì roltandi til okkar til ad fa sèr eitt stykki skròp-ìs med okkur. Vard hann thvì frekar kindarlegur (meee) à svipinn thegar hann sa hana, en allt er gott sem endar vel, og kennarinn baud honum bara lìka upp à ìs.
Sìdan fòrum vid aftur ì skòlann og roltum yfir ì hinn bekkinn. Thar fann èg eina vinkonu Martinu, og vid lobbudum um skòlann og hneyksludum fòlk med thvì ad taka fàraànlegar myndir af okkur.
Eftir thad fòr èg og kvaddi gangaverdina og tolvukallinn. Tolvukallinn, sem er vinur pabba (og nùna lìka gòdvinur minn) sagdi mèr ad àdur en èg faeri thyrftu fjolskyldur okkar ad borda saman.
Thannig ad thessi skòladagur sem upprunalega àtti bara ad fara ì smà tolvu og svo heim, endadi à thvì ad vera 5 tìmar af hreinni skemmtun, vùhù (med hreim)
A laugardeginum skrapp èg eldsnoggt ì skòlann og til ad kvedja hina bekkina mìna, en fann nù ekki marga, en samt nokkra.
Svo hèkk èg bara med Martinu og Beu til hàdegis, labbadi thà ì ràdhùsid, og sa stystu brùdkaupsathofn sem èg hef sèd, 5 mìn. En svo voru nàttùrulega myndad og myndad fyrir à eftir fyrir utan. Thadan fòrum vid svo ì veisluna, sem stòd allan daginn.
Kl 8 fèkk èg svo far med einhverjum ùr veislunni à stadinn sem Martina dansadi. Ad sjàlfsogdu var rigning, jei, neinei, hùn skemmdi ekkert fyrir. Leikhùsid var pakkfullt, enda margir ad koma og sjà bornin sìn. Thetta var lokahàtìd listaskòlans thannig ad thad voru morg atridi, nùtìmadans, hip hop, ballet, songur ofl. Ekkert smà flott, ekkert smà dùllò ad sjà 5-8 àra krakka dansa vid Missy Elliot lag. Martinu hòpur var lìka alveg gedveikt flottur, hùn aefir nùtìma og hip hop dans.
A sunnudeginum fòrum vid svo ì lokaveislu korfuboltafèlagsins hans Giulio. Thad var alveg àgaett
Man ekkert hvad èg gerdi à mànudeginum, en thar sem èg setti ekki einu sinni à mig maskara getur thad nù ekki verid mjog merkilegt. (djo hvad thetta var eitthvad…ja…eitthvad…thid skiljid)
Hurru jù, man eitt, mèr var skipad ad fara ì sòlbad. Haha, thad er ekki oft sem manni er skipad ad leggjast flatur og sleikja sòlina. En thannig er màl med vaxtavexti ad èg thyki vìst voda hvìt, og thar sem vid erum bràdum ad fara à strondina ì 2 vikur thà verd èg bara ad gera svo vel ad venja mig vid.
Thannig ad thad var ùr, èg fòr ùt med handklaedi og bòk. Eftir 2 mìn var èg farin ad svitna verulega, eftir 5 mìn vard èg ad snùa mèr vegna hita, eftir hàlftìma flùdi èg inn, jà, ìtolsk sòl synir vìst enga miskunn.
Og jà, um kvoldid taladi èg svo vid Dùlluna mìna (guess who…)
I gaer fòr èg svo à strondina med Rachel, systrum hennar og mòdur, og Chiaki. Thar daeldi èg u.th.b. 2 lìtrum af sòlaràburdi à greyid mig, og thad bara svei mèr thà virkadi…naestum thvì, èg brann bara smà à baki og andliti, en thad var ekket alvarlegt. Sjorinn var bara alveg helv kaldur, og ad sjàlfsogdu var èg algjort tjikken og var sìdust til ad thora alveg onì.
En thò ad èg hafi verid eitthvad treg ad fara ofan ì kaldann sjòinn (sem èg ad sjàlfsogdu gerdi à endanum, òviljug, en gerdi thad nù samt!) fòr èg thò ì kalda sturtu thegar èg kom heim, shit hvad mèr var heitt!
Thennan dag àtti pabbi 43gja àra afmaeli, thannig ad um kvoldid komu nokkrir gestir; ommurnar og afarnir ì bàdar aettir, og bròdir pabba og konan hans (systir theirrra ì brùdkaupsferdinni).
Amman (the amma sko, (mòduraettin) tòk utan um mig og heilsadi mèr eins og vanalega. Svo leit hùn à mig med thessum lìka rosa àhyggjusvip og sagdi “thù ert ad grennast” og fòr svo ad threifa à spikinu mìnu. Hehe, alltaf som vid sig, og ekkert thyddi ad segja henni ad èg vaeri bara nàkvaemlega eins og thegar hùn sa mig sìdast thegar hùn gerdi misheppnada tilraun til ad koma onì mig odrum skammti af tìramìsù.
Dagurinn ì dag er bara bùinn ad vera hinn allra ròlegasti, voda thaegilegt eitthvad, fyrir utan hitann. Shit mar, en èg get reyndar bara sjàlfri mèr um kennt, thvì ad tolvuherbergid er heitasta herbergid ì hùsinu.
I kvold er èg ad fara ad sjà Harry Potter (hey, engar athugasemdir, èg sé ekkert ad thvì ad fìla Harry Potter!) med Rachel, Chiaki, Claudiu, og einhverri annarri stelpu, og svo forum vid eitthvert ad borda, stefnir allt ì skemmtilegt kvold.
En jà, eins og àdur sagdi, sad but true, thà veit èg ekki hvenaer èg get skrifad naest. A fostudaginn eda laugardaginn fer èg med fjolsk ì mìnì strandhùsid theirra, og verd thar ì 1 eda 2 vikur. Thad verdur orugglega rosa fìnt, og mikid flatmagad, en samt synd ad gera thetta svona rètt àdur en èg fer, thvì ad hùsid er langt ì burtu, thannig ad engan haegt ad hitta, en thad verdur bara ad hafa thad. Smà kvolitì taem med famìlìunni (er alleg ad brillera ì enskunni er haggi)
venerdì, giugno 04, 2004
Hellò hellò
Uff, mikid ad gerast, hef bara aldrei neinn tìma til ad skrifa, og hef thvì saert marga vini og vandmàlamenn, thar à medal Hildi…
Eg bidst innilegrar afsokunnar à thessu skrifleysi, en verd thvì midur ad tilkynna ykkur thad ad àstandid à eftir ad versna eftir thvì sem lìdur à mànudinn…
Hvad er bùid ad gerast?
Einhverntìma fèkk èg ùt ùr tveimur pròfum, leskilningspròfi ì ensku, og taekniteiknipròfi. Fèkk 10 ì ensku og 5 ì taekniteiknum (med smà hjàlp frà Lauru) Mèr var alveg slètt sama um enskuna, en var alveg ì skyjunum yfir taekniteiknuninni!
Fimmtudaginn 20. maì àtti ìslenska amma mìn afmaeli…
Fostudaginn 21. Maì var frjàlst verkfall fyrir kennara. A leidinni ì skòlann maetti èg naestum ollum krokkunum ì bekknum mìnum, sem hofdu àkvedid ad fara bara lìka ì verkfall og skreppa bara à bar. Eg, alveg ad deyja ùr skròplongun, drattadist ì skòlann, thvì ad èg vissi ad baedi AFS og fjolskyldan yrdi med laeti (sem er nàttla alveg rètt hjà theim, ljòtt ad skròpa). Djofull var èg heppin thar, thad nebbla maettu allir kennarnir ì bekknum mìnum (en ekki nema 8 krakkar ad mèr medtalinni). Hehe, um 10 leitid kom svo mamma bekkjarfulltrùans inn ì bekkinn (til ad tala vid enskukennarann um okkar rèttmaetanlegu og reglurèttu uppreisn fyrr ì vikunni vid enskukennarann, thvì ad kennarinn klikkadist og heimtadi ad tala vid mommuna) og komst svo ad thvì ad dòttir hennar, bekkjarfulltrùinn sjàlfur hafdi skròpad ì skòlann, ahaha, hùn er ì djùpum skìt greyid…!
Daginn eftir gisti èg svo med Rachel og Chiaki heima hjà Rachel. Thad var gedveikt fìnt, og mikid var gamnad og grìnast. Chiaki fòr ì fylu thvì vid Rachel nenntum ekki ad fara ad sofa um midnaetti, en loksins tòkst okkur ad telja hana à ad taka nokkur spil. Eftir thad nenntum vid ekki ennthà ad fara ad sofa og pìkustelpuflissudumst alveg svakalega, medan Chiaki setti kodda yfir hausinn tudandi “cazzo “ og “vaffanculo “ til skiptis…
Um morguninn fòr Chiaki snemma heim, en èg vard eftir og fèkk skodunarferd um 2000-manna-stòrborgina- Valvasone. Svo var bara eitthvad hangid og ekkert gert, nema thà skrifad eitt stykki email til mommu Rachelar, thar sem vid tjàdum henni bàdar hvad vid soknudum hennar mikid…
Mànudaginn 24. maì hitti èg svo loksins Martinu ì smàstund. Vid vorum bùnar ad reyna ì mànud, en hùn er alltaf busy, og getur heldur ekki lengur hitt mig um helgar, thvì ad thà fer hùn til Bibione, thar sem foreldrar hennar vinna à sumrin. En thetta var mjog fìnt, girudum bar aì baenum og svona…
A thridjudeginum fòr èg ì thridja skipti ì ùtvarpid til ad auglysa AFS, er lìka nybùin ad fara ì ìtalska“Moggann”, er komin med alveg nòg af thessu….
A midvikudeginum var planid hjà okkur Rachel ad fara ì tìvolì og bìò. Vid skelltum okkur fyrst ì tìvolìid, og urdum fyrir miklum vonbrigdum. Eitthvad hlytur ad hafa gerst, thvì ad thad var allt tòmt, fyrir utan nokkra litla krakka, en oll stòru taekin voru bara loklok og laes…
Thannig ad vid tòkum hring ì baenum ì stadinn, skelltum ì okkur heitum samlokum, og fòrum svo ì bìò. Troy hèt myndin. Jà gott fòlk, Troy er bara algjor snilld! Svo ef myndin hefdi ekki verid snilld, thà hefdi madur bara getad gaett sèr à thvì augngòdgaeti Brad Pitt *slurpuslef*...en thar sem myndin var gòd, og med Brad Pitt, thà gaeti thetta ekki haa verid betra...
27-30 maì fòr èg svo til Verona àsamt 46 odrum skiptinemum, thar af vorum vid 6 ìslendingar.
Vid vorum samt eiginlega ekki ì Verona, heldur klukkutìma frà Verona, à “hòteli” “In the middle of nowhere” Thar var mikid hùllumhae og rosa stud! A daginn var prògram til ad undirbùa okkur fyrir heimkomuna, en à kvoldin var svo slett aerlega ùr klaufunum. Sìdasta kvoldid var best. Fyrst var svokallad talent show, sem var nù samt bara kvoldvaka med skemmtiatridum. Mikid var hlegid og rosa gaman. Okkar atridi var nù soldid alvarlegt, en flott samt, vid sungum ramfalkst Stàl og hnìfur….
Um midnaetti var svo farid ùt med teppi og setid vid eldinn, thegar garnirnar byrjudu ad gaula var stòr Nutella krukka làtin ganga. Um 3 leytid fòr èg svo inn, tòk nokkur spil, vard fòrnarlamb misheppnads djòks frà Snaeu og Dìonu à Klakanum, og skemmti mèr alveg konunglega. A milli 5 og 6 fòr èg svo ad lùlla. Minns var thvì bara alveg slatta threyttur daginn eftir. En thad gleymdist fljòtt, thvì ad madur vard ad njòta sìdustu stundana med nyju vinunum, okkur var sagt ad kannski myndum vid ekki hitta neinn nema fòlk frà okkar landi. Madur veit aldrei...“sniffsniff“
En jà, thad var alveg slattaerfitt ad kvedja fòlkid, en èg get thò a.m.k. hitt ìslendingana aftur, sem eru nù bara ekki sem verstir greyin, madur fèkk lìka smà aefingu ì gamla hrognamàlinu sìnu, sem var bara ordid thònokkud rydgad...
Thridjudaginn 1. jùnì fòr èg med Martinu ì baeinn...
Midvikudagurinn 2. jùnì var thjòdhàtìdardagur Itala (thò ad èg hafi nù ekki sèd nein hàtìdarhold), og skellti èg mèr med Martinu og Beu til Feneyja! Jà, loksins komst èg med theim til Feneyja! En allavega, thad var gedveikt gaman, og vid skemmtum okkur og lobbudum bara um, sem er thònokkud mikid skemmtilegra en thegar èg fòr med fjolskyldu minni og var dreginn ì a.m.k. helminginn af theim 127 kirkjum sem eru thar. En vid fòrum samt og skodum gamalt fangelsi, brrr, hrollur...
Svo sàum vid Gondòlana fljòta framhjà, og minntu miog à ferd okkar Snaeu à einum slìkum fyrir nokkru sìdan, ahh, Good times...
I gaer vorum vid orfà ì skòlanum og gerdum ekki neitt, horfdum à mynd, àtum ìs og slokudum à. Svo kom enskukennarinn, og fòr ad kenna! Hallò, vid vorum orfà, prògrammid bùid, en svo kemur hùn, og fer ad vera med einhver leidindi. Thegar krakkarnir fòru eitthvad ad noldra snèri hùn sèr ad mèr ì leit ad studningi, og spurdi mig hvad ìslenskir krakkar gerdu sìdustu skòladagana. Hùn vaerd fyrir miklum vonbrigdum thegar èg sagdi eins og satt var „nothing“! En àfram hèlt hùn, en lètti samt adeins nidur, og skipadi okkur ad gera setnignu med ordunum pick-up. Bùid var ad taka naestum allar leidir til ad nota thad thegar hù spurdi mig. Eg mundi ekki neitt, og til ad vinna mèr inn tìma til ad hugsa sagdi èg ì djòki eitthvad um “pick-up-line”. Hùn stardi à mig, og svo var èg làtin ùtskyra ì hàlftìma hvad thad thyddi, thvì ad enginn (ekki hùn heldur) vissi hvad thad thyddi...
I enda tìmans setti hùn svo fyrir heimnanàm fyrir daginn ì dag. Henni var svarad med, “ok prof, gledilegt sumar, hafdu thad gott ì frìinu...”
Sà èg leikrit à vegum krakka ì skòlanum, thad hèt „leikrit fyrir fridinn“, og var um konur ì Grikklandi (minnir mig) sem fòru ì kynlìfsverkfall til ad thvinga kallana sìna til ad semja frid...
I dag er naestsìdasti dagurinn ì skòlanum, vid kvoddumst oll ì gaer, thvì ad enginn aetladi ad koma ì dag, skròpiskròp. Eg àkvad samt ad maeta, hehe, bara til ad nota tolvuna, thvì ad tolvan heima er bilud. Svo maetti èg, leit inn ì stofuna, neih, voru thar ekki tveir bekkjabraedur mìnir! Skil nù ekkert af hverju their voru ad maeta, thad er ekkert ad gera, hefdi tolvan heima verid ì lagi vaeri èg sko ekki hèr nùna…
A morgun verd èg eini nemandinn ì bekknum sem maetir, en èg aetla ad fara til ad kvedja hina bekkina mìna, og kennarana thar. Eftir thad fer èg beint ì brùdkaup hjà systir pabba ZZZzzzz…sem verdur fram à kvold. Strax à eftir fer èg à danssyningu hjà danshòpnum hennar Martinu...
Take care...
>
Eg bidst innilegrar afsokunnar à thessu skrifleysi, en verd thvì midur ad tilkynna ykkur thad ad àstandid à eftir ad versna eftir thvì sem lìdur à mànudinn…
Hvad er bùid ad gerast?
Einhverntìma fèkk èg ùt ùr tveimur pròfum, leskilningspròfi ì ensku, og taekniteiknipròfi. Fèkk 10 ì ensku og 5 ì taekniteiknum (med smà hjàlp frà Lauru) Mèr var alveg slètt sama um enskuna, en var alveg ì skyjunum yfir taekniteiknuninni!
Fimmtudaginn 20. maì àtti ìslenska amma mìn afmaeli…
Fostudaginn 21. Maì var frjàlst verkfall fyrir kennara. A leidinni ì skòlann maetti èg naestum ollum krokkunum ì bekknum mìnum, sem hofdu àkvedid ad fara bara lìka ì verkfall og skreppa bara à bar. Eg, alveg ad deyja ùr skròplongun, drattadist ì skòlann, thvì ad èg vissi ad baedi AFS og fjolskyldan yrdi med laeti (sem er nàttla alveg rètt hjà theim, ljòtt ad skròpa). Djofull var èg heppin thar, thad nebbla maettu allir kennarnir ì bekknum mìnum (en ekki nema 8 krakkar ad mèr medtalinni). Hehe, um 10 leitid kom svo mamma bekkjarfulltrùans inn ì bekkinn (til ad tala vid enskukennarann um okkar rèttmaetanlegu og reglurèttu uppreisn fyrr ì vikunni vid enskukennarann, thvì ad kennarinn klikkadist og heimtadi ad tala vid mommuna) og komst svo ad thvì ad dòttir hennar, bekkjarfulltrùinn sjàlfur hafdi skròpad ì skòlann, ahaha, hùn er ì djùpum skìt greyid…!
Daginn eftir gisti èg svo med Rachel og Chiaki heima hjà Rachel. Thad var gedveikt fìnt, og mikid var gamnad og grìnast. Chiaki fòr ì fylu thvì vid Rachel nenntum ekki ad fara ad sofa um midnaetti, en loksins tòkst okkur ad telja hana à ad taka nokkur spil. Eftir thad nenntum vid ekki ennthà ad fara ad sofa og pìkustelpuflissudumst alveg svakalega, medan Chiaki setti kodda yfir hausinn tudandi “cazzo “ og “vaffanculo “ til skiptis…
Um morguninn fòr Chiaki snemma heim, en èg vard eftir og fèkk skodunarferd um 2000-manna-stòrborgina- Valvasone. Svo var bara eitthvad hangid og ekkert gert, nema thà skrifad eitt stykki email til mommu Rachelar, thar sem vid tjàdum henni bàdar hvad vid soknudum hennar mikid…
Mànudaginn 24. maì hitti èg svo loksins Martinu ì smàstund. Vid vorum bùnar ad reyna ì mànud, en hùn er alltaf busy, og getur heldur ekki lengur hitt mig um helgar, thvì ad thà fer hùn til Bibione, thar sem foreldrar hennar vinna à sumrin. En thetta var mjog fìnt, girudum bar aì baenum og svona…
A thridjudeginum fòr èg ì thridja skipti ì ùtvarpid til ad auglysa AFS, er lìka nybùin ad fara ì ìtalska“Moggann”, er komin med alveg nòg af thessu….
A midvikudeginum var planid hjà okkur Rachel ad fara ì tìvolì og bìò. Vid skelltum okkur fyrst ì tìvolìid, og urdum fyrir miklum vonbrigdum. Eitthvad hlytur ad hafa gerst, thvì ad thad var allt tòmt, fyrir utan nokkra litla krakka, en oll stòru taekin voru bara loklok og laes…
Thannig ad vid tòkum hring ì baenum ì stadinn, skelltum ì okkur heitum samlokum, og fòrum svo ì bìò. Troy hèt myndin. Jà gott fòlk, Troy er bara algjor snilld! Svo ef myndin hefdi ekki verid snilld, thà hefdi madur bara getad gaett sèr à thvì augngòdgaeti Brad Pitt *slurpuslef*...en thar sem myndin var gòd, og med Brad Pitt, thà gaeti thetta ekki haa verid betra...
27-30 maì fòr èg svo til Verona àsamt 46 odrum skiptinemum, thar af vorum vid 6 ìslendingar.
Vid vorum samt eiginlega ekki ì Verona, heldur klukkutìma frà Verona, à “hòteli” “In the middle of nowhere” Thar var mikid hùllumhae og rosa stud! A daginn var prògram til ad undirbùa okkur fyrir heimkomuna, en à kvoldin var svo slett aerlega ùr klaufunum. Sìdasta kvoldid var best. Fyrst var svokallad talent show, sem var nù samt bara kvoldvaka med skemmtiatridum. Mikid var hlegid og rosa gaman. Okkar atridi var nù soldid alvarlegt, en flott samt, vid sungum ramfalkst Stàl og hnìfur….
Um midnaetti var svo farid ùt med teppi og setid vid eldinn, thegar garnirnar byrjudu ad gaula var stòr Nutella krukka làtin ganga. Um 3 leytid fòr èg svo inn, tòk nokkur spil, vard fòrnarlamb misheppnads djòks frà Snaeu og Dìonu à Klakanum, og skemmti mèr alveg konunglega. A milli 5 og 6 fòr èg svo ad lùlla. Minns var thvì bara alveg slatta threyttur daginn eftir. En thad gleymdist fljòtt, thvì ad madur vard ad njòta sìdustu stundana med nyju vinunum, okkur var sagt ad kannski myndum vid ekki hitta neinn nema fòlk frà okkar landi. Madur veit aldrei...“sniffsniff“
En jà, thad var alveg slattaerfitt ad kvedja fòlkid, en èg get thò a.m.k. hitt ìslendingana aftur, sem eru nù bara ekki sem verstir greyin, madur fèkk lìka smà aefingu ì gamla hrognamàlinu sìnu, sem var bara ordid thònokkud rydgad...
Thridjudaginn 1. jùnì fòr èg med Martinu ì baeinn...
Midvikudagurinn 2. jùnì var thjòdhàtìdardagur Itala (thò ad èg hafi nù ekki sèd nein hàtìdarhold), og skellti èg mèr med Martinu og Beu til Feneyja! Jà, loksins komst èg med theim til Feneyja! En allavega, thad var gedveikt gaman, og vid skemmtum okkur og lobbudum bara um, sem er thònokkud mikid skemmtilegra en thegar èg fòr med fjolskyldu minni og var dreginn ì a.m.k. helminginn af theim 127 kirkjum sem eru thar. En vid fòrum samt og skodum gamalt fangelsi, brrr, hrollur...
Svo sàum vid Gondòlana fljòta framhjà, og minntu miog à ferd okkar Snaeu à einum slìkum fyrir nokkru sìdan, ahh, Good times...
I gaer vorum vid orfà ì skòlanum og gerdum ekki neitt, horfdum à mynd, àtum ìs og slokudum à. Svo kom enskukennarinn, og fòr ad kenna! Hallò, vid vorum orfà, prògrammid bùid, en svo kemur hùn, og fer ad vera med einhver leidindi. Thegar krakkarnir fòru eitthvad ad noldra snèri hùn sèr ad mèr ì leit ad studningi, og spurdi mig hvad ìslenskir krakkar gerdu sìdustu skòladagana. Hùn vaerd fyrir miklum vonbrigdum thegar èg sagdi eins og satt var „nothing“! En àfram hèlt hùn, en lètti samt adeins nidur, og skipadi okkur ad gera setnignu med ordunum pick-up. Bùid var ad taka naestum allar leidir til ad nota thad thegar hù spurdi mig. Eg mundi ekki neitt, og til ad vinna mèr inn tìma til ad hugsa sagdi èg ì djòki eitthvad um “pick-up-line”. Hùn stardi à mig, og svo var èg làtin ùtskyra ì hàlftìma hvad thad thyddi, thvì ad enginn (ekki hùn heldur) vissi hvad thad thyddi...
I enda tìmans setti hùn svo fyrir heimnanàm fyrir daginn ì dag. Henni var svarad med, “ok prof, gledilegt sumar, hafdu thad gott ì frìinu...”
Sà èg leikrit à vegum krakka ì skòlanum, thad hèt „leikrit fyrir fridinn“, og var um konur ì Grikklandi (minnir mig) sem fòru ì kynlìfsverkfall til ad thvinga kallana sìna til ad semja frid...
I dag er naestsìdasti dagurinn ì skòlanum, vid kvoddumst oll ì gaer, thvì ad enginn aetladi ad koma ì dag, skròpiskròp. Eg àkvad samt ad maeta, hehe, bara til ad nota tolvuna, thvì ad tolvan heima er bilud. Svo maetti èg, leit inn ì stofuna, neih, voru thar ekki tveir bekkjabraedur mìnir! Skil nù ekkert af hverju their voru ad maeta, thad er ekkert ad gera, hefdi tolvan heima verid ì lagi vaeri èg sko ekki hèr nùna…
A morgun verd èg eini nemandinn ì bekknum sem maetir, en èg aetla ad fara til ad kvedja hina bekkina mìna, og kennarana thar. Eftir thad fer èg beint ì brùdkaup hjà systir pabba ZZZzzzz…sem verdur fram à kvold. Strax à eftir fer èg à danssyningu hjà danshòpnum hennar Martinu...
Take care...
sabato, maggio 22, 2004
10 things I hate about you poem
I hate the way you talk to me,
and the way you cut your hair.
I hate the way you drive my car,
I hate it when you stare.
I hate your big dumb combat boots
and the way you read my mind.
I hate you so much it makes me sick,
it even makes me rhyme.
I hate the way you're always right,
I hate it when you lie.
I hate it when you make me laugh,
even worse when you make me cry.
I hate it when you're not around,
and the fact that you didn't call.
But mostly I hate the way I don't hate you,
not even close...
not even a little bit...
not even at all.
>
and the way you cut your hair.
I hate the way you drive my car,
I hate it when you stare.
I hate your big dumb combat boots
and the way you read my mind.
I hate you so much it makes me sick,
it even makes me rhyme.
I hate the way you're always right,
I hate it when you lie.
I hate it when you make me laugh,
even worse when you make me cry.
I hate it when you're not around,
and the fact that you didn't call.
But mostly I hate the way I don't hate you,
not even close...
not even a little bit...
not even at all.
mercoledì, maggio 19, 2004
Sòl sòl skìn à mig...
Jà, sòlin er loksins farin ad lìta dagsins ljòs (thannig ad ì rauninni er hùn bara ad lìta ì spegil, thar sem sòlin er nù vanalega talin vera dagsins ljòs) og lìtill vìkingur brosti ùt ad eyrum, ja, alveg thangad til hann gerdist kvefadur, thad var bar ekkert snidugt, og ennthà minna skondid…
En jà, thad hefur bara thònokkud mikid gengid à hèr ì stòra og langa Pastalandinu upp à sìdkastid, ja allavega hjà minns, veit ek um thinns…làttu mig vita, endilega sendu mèr lìnu… (thyding: Drullisti til ad senda mèr email, oll med tolu!!! (their sem eru med rennilàs thurfa ekki ad hafa àhyggjur, fae frèttir frà theim reglulega)) (nei svona àn djòks, hvad er ad gerast?) edg3209@hotmail.com evadis@supereva.it wazzup?
En jà, hènna…
Laugardagurinn 15/5: Var bara tossamossi (ussuss, skammskamm), og sleppti thvì ad maeta ì minn heittelskada skòla, og skellti mèr bara til Trieste (2 tìmar ì lest) med henni Rachel minni, systur hennar og fraenku.
Thar var nù mikid hùllumhae. Thad bara byrjadi strax ì lestinni, sem var full af einhverjum sèrstokum hermonnum, kalladir Alpini. Thessa helgi var nebbla einhver sèrstok hàtìd hjà thessum kollum, ungum sem oldnum, og allir Alpinar sem vettlingi gàtu valdid, voru ì Trieste thessa helgi, 300.000 Alpinar (thess mà geta ad Islendingar eru ca 280.000)! I lestinni fengum vid ad heyra hetjusogu frà einum 84 àra.
Svo maettum vid à stadinn, og jà, gott fòlk, engin lygi hèr à ferd, midbaerinn var fullur af drukknum hernmonnum med einskonar skàtahùfur!
En vid àkvàdum ad fara fyrst og skoda kastalann, thannig ad naesti àfangastadur vard straetò. Vid nàdum saetum ì annars trodfullum straetònum (thad getur verid bysna nytsamlegt ad vera ljòshaerdur à Italìu), og svo var burrad à stad. Eg nàttla eins og vanalega, annars hugar, horfdi bara saklaus og brosandi ùt um gluggann, og naut ùtsynisins. Ah, flottur sjòrinn mar. Vid umferdaljòs kom èg svo auga à nokkud enn flottara en sjòinn, og brosti thvì breitt til thessa ekki amalegs stràkahòps. Tòk thà ekki einn theirra undir sig stokk, hljòp ad vagninum, horfdi à mig, og kyssti svo gluggann! Ad thessu var svo hlegid afganginn af straetòferdinni, enda bara frekar skondid og skemmtilegt… en greyid stràkurinn, sat eftir med tàr ì augunum, og ògedslegt straetògluggabragd ì munninum…
Svo komum vid loks ad kastalanum, “hurru jùjù, vid erum allar undir 16, frìtt inn er thad ekki, ha, skilrìki, hvad er thad?”
Flottur kastali, og risarisagardur, vid maettum t.d. einu stykki brùdkaupi à leidinni.
Eftir kastalaskodunina labbilabb ì gardinum, skruppum svo à ùtibar og fengum okkur ad borda. Allt fullt, thannig ad vid drifum okkur bara ì ad borda. En thegar vid aetludum ad fara, kom sudur-ìtalski-hot barthjònninn til okkar, og gràtbad okkur ad fara ekki, thannig ad hann thyrfti ekki ad vinna meira. Vid vorum thvì gòdar stùlkur og vorum adeins lengur, enda sòl og blìda ùti, og haegt var ad sleikja sòlina og spjalla vid thjòninn.
Eftir thad là leid okkar ì annan hluta gardarins (gardarins, gardsins, whatever, ìslensk màlfraedi er hvort sem er farin fjandans til), thar sem var eitthvad svona regnskògar-hitabeltis- og allskonar-dyragardur. Ekki làgum vid ì thad ad ljùga thvì ad vid vaerum 14 àra, en thessi 500 kall var nù lìka alveg thess virdi! Và! Fyrst sàum vid helling af mìnìfuglum, sem minntu bara à stòrar flugur. Sìdan sàum vid gedveikt flotta fugla, storka o.fl. Lìka hvìtan pàfagauk, svona eins og Kìkì ì Enit Blyton bòkunum, sem heilsadi okkur ollum med ògglse saetu “Ciao”.
Sìdan lobbudum vid inn ì hùs, fullt af gròdri, rosa heitt, og thar flugu um, beint fyrir framna nefid à okkur alls kyns fuglar, , gedveikt flottir og litrìkir. Eftir thad ì skordyraherbergid, thar sem vid sàum svona bìti-ètiplontur (samt ì bùri, thannig ad vid sàum thaer ekki èta neitt),kameljòn, graenar edlur med raudar doppur, skrytna rauda maura (sem bìta vìst FAST) allir labbandi eftir mjòrri grein, berandi stòr laufblod. I einu bùrinu sàum vid ekkert nema bara gras og mjòar skrytnar greinar, eftir langa leit ad dyrinu tòkum vid eftir thvì ad greinarnar hofdu augu!
Sìdasta herbergid, aftur fuglar fljùgandi um, lìka hellingur af svona teiknimyndafidrildum. Leit sìdan upp, maetti thà starandi augum einnar ledurblokunnar ì loftinu! Soldid skerì ad sjà sumar theirra sofa med opin augun. En jà, èg hef aldrei àdur sèd ledurblokur, thannig ad thad var thònokkud sèrstakt. Stòri litrìki pàfagaukurinn fòr ì fylu thegar hann sa okkur, og neitadi ad segja ord. Skjaldbokur, gulir froskar, fuglarnir med longu lappirnar sem standa bara alltaf à einni (man aldrei hvad their heita), og margt fleira.
Eftir thetta àkvàdum vid ad fara aftur ì baeinn. Straetòferdin til baka var bara nokkud ròleg, fyrir utan nokkra syngjandi Alpina.
Svo var bara labbad, lìfid og solubàsar (sem voru samt allir eins) skodad. Mikil stemming var à fòlki, og alltaf var einhver ad bjòda okkur eitthvad. Alltaf afthokkudum vid pent, enda var àstandid à lidinu oftast svona upp og ofan…
Loksins urdum vid samt thyrstar, en thà ad sjàlfsogdu fundum vid engann til ad bjòda okkur neitt...
A endanum var okkur samt bodid ad rùnta um à einum af vognunum sem voru à ferd. Hann var nù samt frekar lìtill (eiginlega bara stòr kerra med bjòrtunnu), en okkur leid nù samt eins og litlum drottningum keyrandi um à vagni, med lappirnar dinglandi svo ad thaer snertu naestum jordina og allir ad glàpa…
Um 8 leitid kom èg svo heim, threytt eftir langan dag, enda hafdi èg vaknad kl 7, og tekid lestina kl 8 um morguninn. Ekki aftradi threytan mig samt ekki vid ad hjàlpa til vid gardvinnuna, og minns var alveg òhemjudugleg ad bera gras og afsogud runnablod (er hissa ad thad sé eitthvad eftir af runnunum) ùt ì ruslatunnu, lengst lengst ì burtu. *Eva Dìs àkvedur ad Tarzanast adeins, og ber hnefum stolt à brjòst sèr*
Adeins var thò gràtid og snytt, “ha, aei jà, hurru, èg gleymdi thvì vìst, èg er med frjòkornaofnaemi”
A sunnudagsmorgninum vaknadi èg svo, ofsa glod yfir thvì ad hafa vaknad kl 8:30 à sunnudegi. En su “gledi” gleymdist fljòtt, og onnur, enn staerri gledi tòk vid; Thetta var vìst ekki bara fròkornaofnaemi, èg var komin med kvef! Opnadi minns thà munninn, og aetladi ad fara ad tuda vid sjàlfa sig yfir thessari heimskulegu òheppni, en ùt kom bara eitthvad sem lìktist Birgittu Haukdal à hàa c-inu (semst ekkert lìtid hàs, med fullri virdingu fyrir Birgittu Haukdal samt, èg myndi reka upp svakapìkuskraek akkùrat nùna, ef èg aetti einhverja rodd eftir), èg var semst lìka komin med hàlsbòlgu!
Jà, veit eiginlega ekki af hverju èg var svona hissa à thvì ad kvefst ì 20 stiga hita, thetta er nù einu sinni èg…
A mànudeginum drattadist èg svo ì einu svita-svima-kòfi ì skòlann, hòstandi og brydjandi hàlstoflur à vìxl. Skòlinn var nù samt ekki svo slaemur, thegar èg nàdi ad sokkva mèr onì ìtalska Harry Potterinn minn (Harry Potter og fanginn frà Azkaban), er svo stolt, byrjadi à fostudaginn, og er strax komin à bls 130, og èg skil thad sem èg les!
Ad sjàlfsogdu var enskutìminn atburdarìkur eins og vanalega…
I hlèinu nàdi enkukennarinn ì mig inn ì stofuna, dròg mig ùt fyrir stofuna, og setti mig thannig ad allir gàtu sèd og heyrt til okkar. Og svo var byrjad, med somu smedjulegu roddinni sem hùn notar alltaf à mig, ad sjàlfsogdu à ensku, hvernig mèr lidi, hvernig àrid vaeri bùid ad vera, og hvernig mèr lìkadi ìtalskir skòlar. Aetli hùn aetti ekki ad vera bùin ad nà svarinu, thar sem hùn spyr mig ì hvert einasta skipti sem hùn sèr mig?
Eg fèkk nòg, og flùdi aftur inn ì stofu, muldrandi um eitthvad sem èg thurfti ad gera (nefndi nù samt ekkert ad thad sem èg thurfti ad gera var einmitt heimavinnan fyrir hennar tìma), en tòk thà ekki kellan sig til, og elti mig inn ì stofu, spurjandi um hvad foreldrum mìnum fyndist um thessa reynslu.
Sìdan hringdi bjallan, og tòk proffin thà à sig allt adra mynd, hreytti ùt ùr sèr; Takid bordin ì sundur, òvaent pròf! Bekkjarfulltrùarnir, sem vissu ad ad thessu myndi koma, thutu ùt ùr stofunni, og nàdu ì reglubòkina, sem ì stòd ad òvaent skrifleg pròf vaeru bonnud. Hùn sagdi theim ad halda kjafti , setjast nidur og byrja à pròfinu. Fulltrùarnir hoggudst ekki, og enginn (ekki èg heldur, kennaranum til sàrra vonbrigda) svo mikid sem lyfti upp blyanti til ad byrja pròfid. Kennarinn klikkadist, en gat ekkert gert, nema hòta thvì ad nà ì skòlastjòrann. Henni var sagt ad gera thad endilega, reglurnar vaeru hvort sem er okkar megin. A endandum tòk hùn pròfin aftur, en sagdi, eins og rètt var, ad thad vaeri ekkert sem bannadi henni ad hafa òvaent munnleg pròf. Thannig ad kennarinn sagdi fulltrùunum ad hùn vildi fa foreldra theirra ì vidtal seinna ì vikunni, og byrjadi svo ad finna fòrnarlomb fyrir munnlegu pròfin. Sìdan fengum vid ùt ùr hinu pròfinu sem vid hofdum tekid, èg fèkk 6, rautt ùt um allt bladid, en èg var ògedslega happy, enda var thetta lìka asnalegt dòt. (ef thetta hefdi verid venjulegt pròf, sèrstaklega à Islandi thà hefdi èg gefid sjàlfri mèr gott spark). Hinir voru à bilinu 2-6.
Sìdan ùtskyrdi hùn eitthvad dòt, spyrjandi mig (eins og vanalega) (og engan nema mig, sem èg skil ekkert ì, thar sem hùn er allktaf tyggjndi hvad èg sè gòd ì ensku, svo gòd ad hùn hardneitar ad taka mig ì munnleg pròf, thad er vìst of lètt fyrir mig, piff, ekki satt)) “Eva, are you following me? Are you understanding?” –Sì (svaradi èg pirrud, thò ad hùn sé bùin ad banna mèr ad tala ìtolsku vid sig) “No, I can see that you are not understanding, are you sure that everything is clear?” -Sì!!! ARG!!!!
£$%&/!?!!!!!!!!!!
Okok, lofa ad haetta ad tuda um thennan enskukennara, thid aettud ad vera bùin ad nà thessu, gott ad fa smà ùtràs samt…
Jamm, thridjudagur, òsofin og veik ì skòlanum ,ekkert spes…
Hàdegismatur hjà nàgronnunum…
Fìladi mig ein heima, med vasadiskòid mitt ì botni, dansandi um eins og èg veit ekki hvad, haldandi thad ad èg vaeri ordin frìsk, en ad sjàlfsogdu kom thad nidur à mèr seinna, ùff, svimisvim..
Thò ad thetta sé skrifad à thridjudagskvoldi, thà fer thetta samt inn à netid ì “dag” (midvikudagur)
Planid er ad hitta Chiaki og Rachel eftir skòla…
Sleikja sòlina og svona. Jà, hitastigid flakkar à milli 18 og 22 gràdna, og èg er strax alveg ad drepast ùr hita, enda loftid alveg svakalega rakt!
Jaeja, klukkan ordin tòlf, tìmi til komin ad fara ad fleygja sèr…
>
En jà, thad hefur bara thònokkud mikid gengid à hèr ì stòra og langa Pastalandinu upp à sìdkastid, ja allavega hjà minns, veit ek um thinns…làttu mig vita, endilega sendu mèr lìnu… (thyding: Drullisti til ad senda mèr email, oll med tolu!!! (their sem eru med rennilàs thurfa ekki ad hafa àhyggjur, fae frèttir frà theim reglulega)) (nei svona àn djòks, hvad er ad gerast?) edg3209@hotmail.com evadis@supereva.it wazzup?
En jà, hènna…
Laugardagurinn 15/5: Var bara tossamossi (ussuss, skammskamm), og sleppti thvì ad maeta ì minn heittelskada skòla, og skellti mèr bara til Trieste (2 tìmar ì lest) med henni Rachel minni, systur hennar og fraenku.
Thar var nù mikid hùllumhae. Thad bara byrjadi strax ì lestinni, sem var full af einhverjum sèrstokum hermonnum, kalladir Alpini. Thessa helgi var nebbla einhver sèrstok hàtìd hjà thessum kollum, ungum sem oldnum, og allir Alpinar sem vettlingi gàtu valdid, voru ì Trieste thessa helgi, 300.000 Alpinar (thess mà geta ad Islendingar eru ca 280.000)! I lestinni fengum vid ad heyra hetjusogu frà einum 84 àra.
Svo maettum vid à stadinn, og jà, gott fòlk, engin lygi hèr à ferd, midbaerinn var fullur af drukknum hernmonnum med einskonar skàtahùfur!
En vid àkvàdum ad fara fyrst og skoda kastalann, thannig ad naesti àfangastadur vard straetò. Vid nàdum saetum ì annars trodfullum straetònum (thad getur verid bysna nytsamlegt ad vera ljòshaerdur à Italìu), og svo var burrad à stad. Eg nàttla eins og vanalega, annars hugar, horfdi bara saklaus og brosandi ùt um gluggann, og naut ùtsynisins. Ah, flottur sjòrinn mar. Vid umferdaljòs kom èg svo auga à nokkud enn flottara en sjòinn, og brosti thvì breitt til thessa ekki amalegs stràkahòps. Tòk thà ekki einn theirra undir sig stokk, hljòp ad vagninum, horfdi à mig, og kyssti svo gluggann! Ad thessu var svo hlegid afganginn af straetòferdinni, enda bara frekar skondid og skemmtilegt… en greyid stràkurinn, sat eftir med tàr ì augunum, og ògedslegt straetògluggabragd ì munninum…
Svo komum vid loks ad kastalanum, “hurru jùjù, vid erum allar undir 16, frìtt inn er thad ekki, ha, skilrìki, hvad er thad?”
Flottur kastali, og risarisagardur, vid maettum t.d. einu stykki brùdkaupi à leidinni.
Eftir kastalaskodunina labbilabb ì gardinum, skruppum svo à ùtibar og fengum okkur ad borda. Allt fullt, thannig ad vid drifum okkur bara ì ad borda. En thegar vid aetludum ad fara, kom sudur-ìtalski-hot barthjònninn til okkar, og gràtbad okkur ad fara ekki, thannig ad hann thyrfti ekki ad vinna meira. Vid vorum thvì gòdar stùlkur og vorum adeins lengur, enda sòl og blìda ùti, og haegt var ad sleikja sòlina og spjalla vid thjòninn.
Eftir thad là leid okkar ì annan hluta gardarins (gardarins, gardsins, whatever, ìslensk màlfraedi er hvort sem er farin fjandans til), thar sem var eitthvad svona regnskògar-hitabeltis- og allskonar-dyragardur. Ekki làgum vid ì thad ad ljùga thvì ad vid vaerum 14 àra, en thessi 500 kall var nù lìka alveg thess virdi! Và! Fyrst sàum vid helling af mìnìfuglum, sem minntu bara à stòrar flugur. Sìdan sàum vid gedveikt flotta fugla, storka o.fl. Lìka hvìtan pàfagauk, svona eins og Kìkì ì Enit Blyton bòkunum, sem heilsadi okkur ollum med ògglse saetu “Ciao”.
Sìdan lobbudum vid inn ì hùs, fullt af gròdri, rosa heitt, og thar flugu um, beint fyrir framna nefid à okkur alls kyns fuglar, , gedveikt flottir og litrìkir. Eftir thad ì skordyraherbergid, thar sem vid sàum svona bìti-ètiplontur (samt ì bùri, thannig ad vid sàum thaer ekki èta neitt),kameljòn, graenar edlur med raudar doppur, skrytna rauda maura (sem bìta vìst FAST) allir labbandi eftir mjòrri grein, berandi stòr laufblod. I einu bùrinu sàum vid ekkert nema bara gras og mjòar skrytnar greinar, eftir langa leit ad dyrinu tòkum vid eftir thvì ad greinarnar hofdu augu!
Sìdasta herbergid, aftur fuglar fljùgandi um, lìka hellingur af svona teiknimyndafidrildum. Leit sìdan upp, maetti thà starandi augum einnar ledurblokunnar ì loftinu! Soldid skerì ad sjà sumar theirra sofa med opin augun. En jà, èg hef aldrei àdur sèd ledurblokur, thannig ad thad var thònokkud sèrstakt. Stòri litrìki pàfagaukurinn fòr ì fylu thegar hann sa okkur, og neitadi ad segja ord. Skjaldbokur, gulir froskar, fuglarnir med longu lappirnar sem standa bara alltaf à einni (man aldrei hvad their heita), og margt fleira.
Eftir thetta àkvàdum vid ad fara aftur ì baeinn. Straetòferdin til baka var bara nokkud ròleg, fyrir utan nokkra syngjandi Alpina.
Svo var bara labbad, lìfid og solubàsar (sem voru samt allir eins) skodad. Mikil stemming var à fòlki, og alltaf var einhver ad bjòda okkur eitthvad. Alltaf afthokkudum vid pent, enda var àstandid à lidinu oftast svona upp og ofan…
Loksins urdum vid samt thyrstar, en thà ad sjàlfsogdu fundum vid engann til ad bjòda okkur neitt...
A endanum var okkur samt bodid ad rùnta um à einum af vognunum sem voru à ferd. Hann var nù samt frekar lìtill (eiginlega bara stòr kerra med bjòrtunnu), en okkur leid nù samt eins og litlum drottningum keyrandi um à vagni, med lappirnar dinglandi svo ad thaer snertu naestum jordina og allir ad glàpa…
Um 8 leitid kom èg svo heim, threytt eftir langan dag, enda hafdi èg vaknad kl 7, og tekid lestina kl 8 um morguninn. Ekki aftradi threytan mig samt ekki vid ad hjàlpa til vid gardvinnuna, og minns var alveg òhemjudugleg ad bera gras og afsogud runnablod (er hissa ad thad sé eitthvad eftir af runnunum) ùt ì ruslatunnu, lengst lengst ì burtu. *Eva Dìs àkvedur ad Tarzanast adeins, og ber hnefum stolt à brjòst sèr*
Adeins var thò gràtid og snytt, “ha, aei jà, hurru, èg gleymdi thvì vìst, èg er med frjòkornaofnaemi”
A sunnudagsmorgninum vaknadi èg svo, ofsa glod yfir thvì ad hafa vaknad kl 8:30 à sunnudegi. En su “gledi” gleymdist fljòtt, og onnur, enn staerri gledi tòk vid; Thetta var vìst ekki bara fròkornaofnaemi, èg var komin med kvef! Opnadi minns thà munninn, og aetladi ad fara ad tuda vid sjàlfa sig yfir thessari heimskulegu òheppni, en ùt kom bara eitthvad sem lìktist Birgittu Haukdal à hàa c-inu (semst ekkert lìtid hàs, med fullri virdingu fyrir Birgittu Haukdal samt, èg myndi reka upp svakapìkuskraek akkùrat nùna, ef èg aetti einhverja rodd eftir), èg var semst lìka komin med hàlsbòlgu!
Jà, veit eiginlega ekki af hverju èg var svona hissa à thvì ad kvefst ì 20 stiga hita, thetta er nù einu sinni èg…
A mànudeginum drattadist èg svo ì einu svita-svima-kòfi ì skòlann, hòstandi og brydjandi hàlstoflur à vìxl. Skòlinn var nù samt ekki svo slaemur, thegar èg nàdi ad sokkva mèr onì ìtalska Harry Potterinn minn (Harry Potter og fanginn frà Azkaban), er svo stolt, byrjadi à fostudaginn, og er strax komin à bls 130, og èg skil thad sem èg les!
Ad sjàlfsogdu var enskutìminn atburdarìkur eins og vanalega…
I hlèinu nàdi enkukennarinn ì mig inn ì stofuna, dròg mig ùt fyrir stofuna, og setti mig thannig ad allir gàtu sèd og heyrt til okkar. Og svo var byrjad, med somu smedjulegu roddinni sem hùn notar alltaf à mig, ad sjàlfsogdu à ensku, hvernig mèr lidi, hvernig àrid vaeri bùid ad vera, og hvernig mèr lìkadi ìtalskir skòlar. Aetli hùn aetti ekki ad vera bùin ad nà svarinu, thar sem hùn spyr mig ì hvert einasta skipti sem hùn sèr mig?
Eg fèkk nòg, og flùdi aftur inn ì stofu, muldrandi um eitthvad sem èg thurfti ad gera (nefndi nù samt ekkert ad thad sem èg thurfti ad gera var einmitt heimavinnan fyrir hennar tìma), en tòk thà ekki kellan sig til, og elti mig inn ì stofu, spurjandi um hvad foreldrum mìnum fyndist um thessa reynslu.
Sìdan hringdi bjallan, og tòk proffin thà à sig allt adra mynd, hreytti ùt ùr sèr; Takid bordin ì sundur, òvaent pròf! Bekkjarfulltrùarnir, sem vissu ad ad thessu myndi koma, thutu ùt ùr stofunni, og nàdu ì reglubòkina, sem ì stòd ad òvaent skrifleg pròf vaeru bonnud. Hùn sagdi theim ad halda kjafti , setjast nidur og byrja à pròfinu. Fulltrùarnir hoggudst ekki, og enginn (ekki èg heldur, kennaranum til sàrra vonbrigda) svo mikid sem lyfti upp blyanti til ad byrja pròfid. Kennarinn klikkadist, en gat ekkert gert, nema hòta thvì ad nà ì skòlastjòrann. Henni var sagt ad gera thad endilega, reglurnar vaeru hvort sem er okkar megin. A endandum tòk hùn pròfin aftur, en sagdi, eins og rètt var, ad thad vaeri ekkert sem bannadi henni ad hafa òvaent munnleg pròf. Thannig ad kennarinn sagdi fulltrùunum ad hùn vildi fa foreldra theirra ì vidtal seinna ì vikunni, og byrjadi svo ad finna fòrnarlomb fyrir munnlegu pròfin. Sìdan fengum vid ùt ùr hinu pròfinu sem vid hofdum tekid, èg fèkk 6, rautt ùt um allt bladid, en èg var ògedslega happy, enda var thetta lìka asnalegt dòt. (ef thetta hefdi verid venjulegt pròf, sèrstaklega à Islandi thà hefdi èg gefid sjàlfri mèr gott spark). Hinir voru à bilinu 2-6.
Sìdan ùtskyrdi hùn eitthvad dòt, spyrjandi mig (eins og vanalega) (og engan nema mig, sem èg skil ekkert ì, thar sem hùn er allktaf tyggjndi hvad èg sè gòd ì ensku, svo gòd ad hùn hardneitar ad taka mig ì munnleg pròf, thad er vìst of lètt fyrir mig, piff, ekki satt)) “Eva, are you following me? Are you understanding?” –Sì (svaradi èg pirrud, thò ad hùn sé bùin ad banna mèr ad tala ìtolsku vid sig) “No, I can see that you are not understanding, are you sure that everything is clear?” -Sì!!! ARG!!!!
£$%&/!?!!!!!!!!!!
Okok, lofa ad haetta ad tuda um thennan enskukennara, thid aettud ad vera bùin ad nà thessu, gott ad fa smà ùtràs samt…
Jamm, thridjudagur, òsofin og veik ì skòlanum ,ekkert spes…
Hàdegismatur hjà nàgronnunum…
Fìladi mig ein heima, med vasadiskòid mitt ì botni, dansandi um eins og èg veit ekki hvad, haldandi thad ad èg vaeri ordin frìsk, en ad sjàlfsogdu kom thad nidur à mèr seinna, ùff, svimisvim..
Thò ad thetta sé skrifad à thridjudagskvoldi, thà fer thetta samt inn à netid ì “dag” (midvikudagur)
Planid er ad hitta Chiaki og Rachel eftir skòla…
Sleikja sòlina og svona. Jà, hitastigid flakkar à milli 18 og 22 gràdna, og èg er strax alveg ad drepast ùr hita, enda loftid alveg svakalega rakt!
Jaeja, klukkan ordin tòlf, tìmi til komin ad fara ad fleygja sèr…
